MODUŁ III.

Walidacja w UE

Znaczenie, jakie dla Europy mają wykwalifikowani i kompetentni obywatele, obejmuje nie tylko kształcenie formalne, ale także kształcenie zdobyte w sposób poza formalny lub nieformalny. Obywatele muszą potrafić wykazać, czego nauczyli w swojej karierze korzystając ze szkolenia w celu dalszego kształcenia się. Kraje muszą ustanowić systemy, które pozwolą osobom identyfikować, dokumentować, oceniać i certyfikować (= zatwierdzać) wszystkie formy uczenia się w celu wykorzystania szkolenia do rozwoju kariery oraz dalszego kształcenia .Rada z 2012 r. w sprawie walidacji zachęca państwa członkowskie do wprowadzenia krajowych ustaleń dotyczących walidacji do 2018 r. Ustalenia te umożliwią osobom zwiększenie widoczności i wartości ich wiedzy, umiejętności i kompetencji zdobytych poza formalnym kształceniem i szkoleniem: w pracy, w domu lub w ramach wolontariatu.

Walidacja jest procesem potwierdzania przez właściwy / upoważniony organ, że efekty uczenia się (wiedza, umiejętności i / lub kompetencje) uzyskane przez osobę w formalnym, poza formalnym lub nieformalnym otoczeniu zostały ocenione zgodnie z wcześniej ustalonymi kryteriami i są zgodne z wymaganiami normy walidacyjnej. Walidacja zazwyczaj prowadzi do certyfikacji.

Istnieje kilka wspólnych europejskich narzędzi i zasad walidacji, które zapewniają uznawanie efektów uczenia się i sprawiają, że uczenie się poza formalne i nieformalne jest widoczne:

• Europejskie ramy kwalifikacji (EQF). EQF pozwala na porównywanie krajowych ogólnokształcących, zawodowych form kształcenia i szkolenia zawodowego oraz szkolnictwa wyższego między sobą i między innymi krajami.
• Europejski system punktacji VET (ECVET). Celem (ECVET) jest zwiększenie szans na zatrudnienie, promowanie mobilności geograficznej i zawodowej, zwiększenie kompatybilności między różnymi systemami kształcenia i szkolenia zawodowego.
• Europass. Europass to zbiór pięciu dokumentów, których celem jest zwiększenie przejrzystości kwalifikacji i mobilności obywateli w Europie oraz przedstawienie i indywidualna wiedza, umiejętności i kompetencje w zrozumiały sposób. 5 dokumentów to życiorys, paszport językowy, Europass-Mobilność, suplement do certyfikatu i suplement do dyplomu.
• Europejskie ramy zapewniają jakość kształcenia i szkolenia zawodowego (EQAVET). EQAVET obejmuje procedurę zapewniania i poprawy jakości opartą na kryteriach jakości i znaczących deskryptorach.
• Krajowe ramy kwalifikacji (NQF). Istnienie ram krajowych pomaga ułatwić zrozumienie i porównanie kwalifikacji na poziomie globalnym. Mogą również zachęcać kraje do przemyślenia i zreformowania krajowej polityki i praktyki w zakresie edukacji, szkolenia i uczenia się przez całe życie. Krajowe ramy kwalifikacji (NQF) klasyfikują kwalifikacje według poziomu na podstawie efektów uczenia się. NQF umożliwia łatwiejsze przemieszczanie się między instytucjami i sektorami edukacji i szkoleń.

W Europie istnieje ogromny sektor nauki, zarówno prywatny, jak i publiczny, z kwalifikacjami często przyznawanymi poza formalnymi krajowymi systemami kwalifikacji. W ostatnich latach kraje europejskie zaczęły otwierać swoje ramy dla kwalifikacji poza formalnych i prywatnych. Celem ram jest zapewnienie pełniejszego przeglądu istniejących certyfikatów i dyplomów, umożliwiając lepszy wybór i połączenie początkowej i ustawicznej edukacji i szkolenia.

Ponieważ efekty uczenia się zwiększają przejrzystość systemów krajowych i wyjaśniają związki między kwalifikacjami, ramy w coraz większym stopniu pomagają w walidacji uczenia się poza formalnym kształceniem i szkoleniem; na przykład w pracy i w czasie wolnym.

Rynek pracy w UE ma coraz wyższe wymagania dotyczące charakterystyki siły roboczej, ponieważ jej jakość odgrywa kluczową rolę w zwiększaniu konkurencyjności przedsiębiorstw. Ponadto duża część zarejestrowanej bezrobotnej młodzieży w krajach członkowskich nie ma zawodu ani kwalifikacji poświadczonych oficjalnymi dokumentami lub certyfikatami, chociaż wszyscy oni posiadają wiedzę i umiejętności zdobyte w ramach doświadczenia poza formalnego lub nieformalnego. Dlatego zadaniem Unii jest zbudowanie silnego systemu sprawdzania (oceny, uznawania) wiedzy i umiejętności zdobytych w ramach uczenia się poza formalnego i nieformalnego.

Głównym celem UE, określonym w strategii „Europa 2020”, jest osiągnięcie inteligentnego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu. Ambicji tej nie można było osiągnąć bez podkreślania walidacji wiedzy, umiejętności i kompetencji nabytych w warunkach poza formalnych i nieformalnych. Walidacja i certyfikacja mogą znacząco wpłynąć na lepsze dopasowanie umiejętności do popytu na pracę, promowanie przenoszenia umiejętności między firmami i sektorami oraz wspieranie mobilności na europejskim rynku pracy. Może również przyczynić się do walki z wykluczeniem społecznym, umożliwiając osobom przedwcześnie kończącym naukę, bezrobotnym i innym zagrożonym, w szczególności młodzieży i dorosłym o niskich kwalifikacjach, zwiększenie ich szans na zatrudnienie.

Ocena

Źródło zdjęcia: Pixabay

W edukacji ocena odnosi się do procesu, podczas którego nauczyciele, trenerzy i nauczyciele używają szerokiej gamy metod lub narzędzi do identyfikowania, gromadzenia, oceny, mierzenia i dokumentowania osiągnięć akademickich i wiedzy, postępów w nauce, nabywania umiejętności lub potrzeb edukacyjnych studentów. Podstawowym celem oceniania jest wspieranie uczniów i doskonalenie nauczania nauczycieli.

Głównymi celami oceniania są[1]:

• Ocenienie biegłości w zakresie podstawowych umiejętności i wiedzy
• Mierzenie ulepszeń w różnych okresach czasu
• Ranking i ocena studentów
• Diagnozowanie trudności lub problemów uczniów
• Ocena metod nauczania
• Ocena skuteczności kursu
• Motywowanie uczniów do nauki i pomoc w doskonaleniu się
• Promowanie zrozumienia celów i kryteriów

Pojęcie oceny jest bardzo ogólne i służy do opisywania wszystkich działań, z których korzystają nauczyciele, aby wspierać swoich uczniów podczas całego procesu uczenia się. Wiele narzędzi i metod wykorzystywanych do oceny uczenia się poza formalnego i nieformalnego opiera się lub jest podobne do tych używanych w formalnej edukacji i szkoleniach.

^[1] Newble D, Cannon R. A Handbook for Medical Teachers, 1994

Rozróżnienie rodzajów ocen

• Ocena formatywna i podsumowująca

Głównym celem oceny kształtującej jest wspieranie zarówno działań dydaktycznych, jak i edukacyjnych oraz otrzymywanie informacji zwrotnych od uczniów na temat procesu edukacyjnego. Służy do poprawy,a nie do oceniania. Ocena kształtująca pomaga trenerom w lepszym planowaniu zajęć dydaktycznych poprzez rozpoznanie obszarów, w których uczniowie borykają się z trudnościami i wymagają większej uwagi. Pomaga także uczniom poznać swoje mocne i słabe strony, a także określić obszary, w których muszą ciężko pracować, aby zdobyć nową wiedzę i umiejętności. Najczęściej stosowanymi narzędziami oceny formatywnej są testy diagnostyczne, quizy, ustne / pisemne sesje kontroli jakości, projekty prac itp.

Ocenę podsumowującą zwykle przeprowadza się na koniec kursu / jednostki / modułu uczenia się / projektu. W przeciwieństwie do formatywnej oceny podsumowująca, ma na celu przede wszystkim ocenę wiedzy teoretycznej i / lub praktycznej uczniów w określonych sferach poprzez porównanie ich z pewnymi standardami lub punktami odniesienia. Ta ocena służy do pomiaru tego, czego uczniowie się nauczyli i jak to stosują. Najbardziej znanymi formami oceny podsumowującej są testy końcowe i egzaminy, zadania projektowe, praca dyplomowa itp.

Źródło zdjęcia: Pixabay

• Ocena diagnostyczna

Podobnie jak ocena formatywna, ocena diagnostyczna ma na celu poprawę poziomu osiągnięć. Jednak ocena diagnostyczna spogląda w przeszłość, a nie w przyszłość. Ocenia to, co uczeń już wie i / lub rodzaj trudności, które może mieć uczeń, jeśli nie zostaną zdiagnozowane, mogą ograniczyć jego zaangażowanie w nową naukę. Jest często używana przed nauczaniem lub gdy pojawia się problem. Głównym celem oceny diagnostycznej jest ocena skuteczności kursu i poprawa jego jakości.

• Obiektywna i subiektywna ocean

Obiektywna ocena jest formą zadawania pytań z jedną z góry ustaloną prawidłową odpowiedzią. Typowe pytania to pytania prawda lub fałsz; wielokrotny wybór; testy; krótkie odpowiedzi; wiele odpowiedzi i pasujące pytania. Obiektywna ocena jest dobrze dostosowana do coraz bardziej popularnego komputerowego lub internetowego formatu oceny.

Subiektywne elementy testu są powszechnie nazywane konstruowanymi elementami odpowiedzi. Żadne sformułowanie lub zestaw odpowiedzi nie jest prawidłową odpowiedzią. Istnieją dwie odmiany – pozycje z ograniczoną odpowiedzią i pozycje z rozszerzoną odpowiedzią. Odpowiedzi ograniczone wymagają krótkich odpowiedzi, nie więcej niż kilku słów lub zdań. Rozszerzone odpowiedzi wymagają długich odpowiedzi, które koncentrują się na głównych koncepcjach treści i wymagają myślenia na wyższym poziomie. Typowe narzędzia to eseje; krótkie odpowiedzi; bezpośrednie obserwacje; egzaminy ustne itp.

Oba typy mają swoje zalety i wady. Największymi atutami obiektywnej oceny są: odpowiedzi są bardzo szybkie i łatwe do zdobycia przez każdego; odpowiedzi są jednoznaczne; pisanie, mówienie i pisownia nie mają znaczenia dla uczniów; ma wyższą ważność. Z drugiej strony obiektywna ocena sprzyja zgadywaniu; potrzebuje wielu pytań; kreatywność i ekspresja uczniów są ograniczone i nie ujawnia, jak przebiegają procesy myślowe i logiczne.

Subiektywna ocena całkowicie eliminuje zgadywanie; daje szansę uczącym się wykazania umiejętności opracowania własnej odpowiedzi lub argumentu; daje trenerowi przegląd tego, w jaki sposób uczniowie rozumieją materiał; potrzeba znacznie mniej wariantów i kombinacji pytań. Jednak ze względu na swoją subiektywność tego rodzaju ocena ma niską ważność i wiarygodność; wymaga dużo czasu na ocenę; ma ograniczony zakres i nie obejmuje dużej ilości treści; uczniowie o słabych umiejętnościach językowych zwykle zawodzą.

• Porównanie

Metoda, do której odwołuje się Kryterium, mierzy wyniki ucznia względem określonego celu lub normy. Ocena oparta na kryterium jest często, ale nie zawsze, wykorzystywana do ustalenia kompetencji danej osoby (czy ona / on może coś zrobić). Najbardziej klasycznym przykładem jest egzamin na prawo jazdy.

Test z odniesieniem do normy porównuje wyniki ucznia z krajową lub inną grupą – innymi słowy porównuje ucznia. Najlepszymi przykładami są testy kwalifikacyjne; testy wstępne i testy IQ.

• Nieformalna i formalna ocena

Ocena formalna zazwyczaj oznacza pisemną ocenę podsumowującą: quizy, testy, okresowe egzaminy, referaty. Ocena formalna otrzymuje ocenę liczbową lub ocenę na podstawie wyników studenta, podczas gdy ocena nieformalna nie przyczynia się do oceny końcowej studenta. Ocena nieformalna zwykle odbywa się w sposób bardziej swobodny w formie oceny formatywnej i może obejmować obserwację, inwentaryzacje, listy kontrolne, skale ocen, rubryki, oceny wyników, uczestnictwo, ocenę wzajemną i samoocenę oraz dyskusję. Ocena studentów nie jest zmonopolizowana poprzez formalne przeprowadzanie testów (np. rozdawanie testów, quizów, egzaminów podsumowujących itp.), Ale raczej zależy od innych nieformalnych ocen (np. sesji coachingowych, logów refleksyjnych, pytań i odpowiedzi itp.),które wzmacniają oceny formalne.

Wspólne metody oceny

• Test

Test jest najbardziej powszechnym i tradycyjnym narzędziem oceny wykorzystywanym w edukacji formalnej, poza formalnej i nieformalnej. Jego głównym celem jest pomiar poziomu wiedzy ucznia na temat określonych materiałów szkoleniowych lub tematyki. Najbardziej klasyczne typy to testy jednego wyboru i testy wielokrotnego wyboru.

Test jest przydatnym narzędziem do wszelkiego rodzaju środowisk edukacyjnych i jest najczęściej używany podczas pracy z grupami. Ma wiele zalet i wad. Jest obiektywny; wypełnienie i sprawdzenie zajmuje niewiele czasu; mają wysoką niezawodność, ważność i łatwość zarządzania. Niemniej jednak trener powinien pamiętać, że podczas korzystania z tego narzędzia istnieje ogromna możliwość odgadnięcia poprawnej odpowiedzi. Test nie może również sprawdzać umiejętności mówienia lub pisania; może przetestować tylko teorie.

• Esej

Esej jest tradycyjną formą oceny, która wymaga odpowiedzi w zdaniu, akapicie lub krótkim / długim składzie. Przybiera formę pisma specjalnie skomponowanego przez ucznia, aby odpowiedzieć na pytanie lub temat ustalone przez nauczyciela, zwykle w ramach określonego limitu słów. Jest niezwykle elastyczny i łatwy do ustawienia: niestety prowadzi to również do wielu przeszkód, które mogą wpływać na ocenę umiejętności i wiedzy uczniów (są one bardzo subiektywne i czasochłonne). Główną zaletą esejów jest zdolność do oceny wszystkich poziomów celów uczenia się i zachęcają uczniów do oryginalnego i kreatywnego myślenia.

Ta metoda oceny nie może być stosowana do oceny postępów grupy; powinna być wykonywana tylko indywidualnie. Przedmiotem oceny prawie za każdym razem jest wiedza, ale można ją także dostosować do oceny umiejętności i kompetencji praktycznych.

• Debaty i dyskusje

Debata jest formalną dyskusją między dwoma zespołami lub osobami. Obejmuje to uczących się, badających i analizujących kontrowersyjny temat na podstawie serii ustnych prezentacji stanowisk i argumentów dwóch przeciwnych zespołów (czasem może to wymagać interakcji z publicznością). Zasadniczo uczestnicy debaty składają się z trzech grup: zespołu opowiadającego się za tematem debaty („zespół potwierdzający”), zespołu przeciwstawiającego się tematowi debaty („zespół negatywny”) oraz grupy odbiorców. Nauczyciele odgrywają również ważną rolę w prowadzeniu debat. Być może będą musieli być gospodarzami debaty i upewnić się, że debata toczy się w odpowiednim tempie. Muszą także ocenić wyniki uczniów podczas debaty, oraz przekazują informacje zwrotne, aby poprawić ich naukę.

Debata jest dobrą metodą poprawy krytycznego myślenia i kreatywności uczniów. Musi być stosowany w grupach i może służyć jako narzędzie oceny umiejętności i wiedzy. Trener powinien posiadać dogłębną wiedzę o narzędziu, aby móc z niego dokładnie korzystać i zebrać wszystkie informacje potrzebne do oceny osiągnięć uczniów.

• Rozmowa

Rozmowa obejmuje interakcję, w której ankieter zbiera informacje od uczniów za pomocą pytań i słucha odpowiedzi. Ten rodzaj interakcji może być bogatym źródłem informacji, które informują edukatora o tym, w jaki sposób uczący się rozumie pojęcia i stosuje procedury, których nauczyli się na kursie, oraz dostarcza cennych informacji i wskazówek dla trenera w zakresie modyfikacji kursu w celu ulepszenia.

Główną zaletą tej metody jest to, że zapewnia bardzo dogłębne informacje na temat poziomu zrozumienia danego materiału przez ucznia. Główne wady polegają na tym, że jest to naprawdę czasochłonne i subiektywne. To ostatnie może prowadzić do zniekształcenia i błędnej interpretacji uzyskanych informacji.To narzędzie musi być używane u osób fizycznych i najczęściej ocenia wiedzę teoretyczną. Można go jednak wykorzystać do oceny umiejętności praktycznych, jeżeli pytania dotyczą hipotetycznych sytuacji, w których wiedza jest wykorzystywana w praktyce.

• Obserwacja

Obserwacja służy do praktycznych przedmiotów i jest najbardziej oczywistą formą oceny: obserwuj, jak ktoś robi coś, aby zobaczyć, czy potrafi to zrobić poprawnie. Obserwacja jest metodą, która ocenia praktyczne umiejętności i kompetencje, które można wykazać na podstawie wyników. Można go wykorzystać do oceny osiągnięć grupowych lub indywidualnych, ale najlepiej sprawdza się przy ocenie pracy poszczególnych osób.

Przy stosowaniu tej metody trener powinien pamiętać, że absolutnie obowiązkowa jest potrzeba ustalenia jasnych kryteriów oceny: wiarygodność jest zapewniona tylko wtedy, gdy wszyscy zaangażowani w proces oceny mają pełną jasność co do tego, czego się szuka, i jakie dowody są wymagane do ustalenia kompetencja. Opracowywanie protokołów obserwacji nie jest trywialną czynnością, ale koniecznością.

• Ocena wzajemna

Ocena rówieśnicza polega na tym, że uczniowie biorą odpowiedzialność za ocenę pracy swoich rówieśników na podstawie wstępnego zestawu kryteriów oceny trenera. Jest to idealne narzędzie pomagające uczniom w rozwijaniu umiejętności osądu, umiejętności krytycznych i samoświadomości. Ocenę rówieśniczą można wykorzystać do oceny zarówno indywidualnych wysiłków, jak i wkładu w pracę w grupie za pomocą szerokiej gamy działań. Można to zrobić otwarcie, zachęcając do porównania i dyskusji lub anonimowo, w zależności od zadania oceny i kontekstu.

Jest kilka powodów, dla których to narzędzie jest bardzo przydatne – uczniowie mają szansę dowiedzieć się więcej o ocenie jako metodzie oceny ich umiejętności i wiedzy; Uczenie się jest ulepszone, gdy uczniowie przyczynili się do spełnienia kryteriów oceny; Zachęca i wspiera. Uczniowie mogą badać sukcesy i błędy swoich rówieśników.

To narzędzie może być używane we wszelkiego rodzaju środowiskach edukacyjnych i dla prawie wszystkich grup niezależnie od liczby osób. W zależności od kontekstu ocena rówieśnicza może być również wykorzystana do oceny i pomiaru umiejętności i kompetencji, a także wiedzy.

• Samoocena

Samoocena to proces, w którym uczniowie zastanawiają się nad własną pracą i oceniają, jak dobrze sobie poradzili w danym obszarze. Rozwijanie umiejętności refleksyjnych zapewnia uczniom możliwość rozważenia własnych wyników oraz zidentyfikowania swoich mocnych i słabych stron oraz obszarów wymagających poprawy. Samoocena może zapewnić wgląd w prawdziwe rozumienie materiałów do nauki przez uczniów i może pomóc w wykryciu luk w wiedzy uczniów. Może to być niezwykle cenne, ponieważ pomaga uczniom rozwinąć autorefleksję, krytykę i osąd. Samooceny są częściej stosowane jako część procesu oceny formatywnej niż podsumowującej.

Samoocena może przybierać różne formy – kwestionariusze; testy; pamiętniki; prezentacje itp. Często stosuje się go wraz z oceną rówieśniczą. Jest to doskonałe narzędzie do oceny umiejętności i wiedzy w odniesieniu do grup lub osób.

Ponieważ każda z metod samooceny ma swoje negatywne strony, najważniejsza jest to, że może być subiektywna, ponieważ uczniowie mogą nie być szczerzy i mogą przeszacowywać lub nie doceniać własnych wyników. Może to być również bardzo czasochłonne dla uczniów, a wyniki mogą być niedokładne, jeśli nie znają kryteriów oceny lub nie rozumieją ich w pełni.

Portfolio wiedzy

Definicja portfolio: od portare (nosić) i foglio (kartka papieru). „Celowy zbiór pracy ucznia, który pokazuje wysiłki ucznia, postępy i osiągnięcia w co najmniej jednym obszarze. Zbiór musi obejmować uczestnictwo ucznia w wyborze treści, kryteria wyboru, kryteria oceny zasług i dowody autorefleksji ucznia. „ (Paulson, Paulson, Meyer 1991)

Portfolio zawiera dokumenty zebrane przez uczniów w celu ujawnienia indywidualnych umiejętności nabytych na różne sposoby. W portfolio uwzględniono zbiór materiałów weryfikujących umiejętności i wiedzę zdobytą podczas wcześniejszych doświadczeń w uczeniu się poza formalnym i nieformalnym. Portfolio zawiera referencje od pracodawców i przełożonych; może zawierać ocenę wyników, życiorys i inne dokumenty. Korzystając z portfolio, asesor analizuje zakres informacji dostarczonych przez uczniów. Uczniowie mogą potrzebować pomocy i porady podczas przygotowywania.

Portfolio zawiera dokumenty związane z pracą ucznia, które zostały wybrane i zorganizowane w celu pokazania postępów w nauce i rozwoju lub w celu pokazania najlepszej pracy ucznia. Ważnym słowem kluczowym jest refleksja: poprzez refleksję nad własną pracą uczniowie zaczynają identyfikować mocne i słabe strony własnej pracy (samoocena). Słabości stają się następnie celami poprawy. W ocenie portfolio liczy się jakość, a nie ilość. Innym słowem kluczowe są cele edukacyjne. Każda pozycja w portfolio musi być oceniana pod kątem określonych celów uczenia się.

Portfolio można opracować, aby pomóc osobom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji w znalezieniu zatrudnienia poprzez uwzględnienie ich szczególnych cech.

Zbudowanie portfolio jest czasochłonnym zadaniem z punktu widzenia wnioskodawcy, ale jest jednak popularną metodą, ponieważ kandydaci mają możliwość wykazania się swoimi kompetencjami w elastyczny i autentyczny sposób. Ocena portfolia często zależy od dobrej pisemnej dokumentacji umiejętności danej osoby. Nieudokumentowana lub milcząca wiedza jest trudniejsza do zidentyfikowania za pomocą tej metody, co należy wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o kombinacji narzędzi do zastosowania w procesie walidacji. Metoda portfolio może okazać się trudna dla niektórych i powinna być poparta odpowiednimi informacjami i wskazówkami.

Narzędzia SELF-E do walidacji kompetencji „Poczucie inicjatywy i przedsiębiorczości”

Projekt Self-E sugeruje dwa internetowe narzędzia do samooceny:

• w celu oceny kompetencji osoby pracującej z młodzieżą, aby zostać mentorem LSE i przeprowadzić kurs szkoleniowy dla osób młodych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji
• do oceny kompetencji przedsiębiorczych młodych ludzi o mniejszych szansach, w tym młodzieży NEETs.

<

Narzędzie do samooceny on-line dla osób pracujących z młodzieżą zostało opracowane w celu oceny ich kompetencji rozwiniętych w modułach (I-III). Test należy zdać dwukrotnie: na początku i na końcu szkolenia. Wykonując test na początku szkolenia, pomaga określić poziom wiedzy i kompetencji osoby pracującej z młodzieżą w zakresie materiałów szkoleniowych. Na koniec kursu należy powtórzyć test samooceny, aby ocenić postępy w nauce.

W ocenie wstępnej i ocenie końcowej oceniane są 3 aspekty:

• Znajomość procesu mentoringu;
• Wiedza na temat przedsiębiorczości związanej ze stylem życia;
• Znajomość walidacji kompetencji „Poczucie inicjatywy i przedsiębiorczości”.

Test składa się z 25 pytań. Istnieje 10 pytań związanych z oceną wiedzy mentorskiej, 10 pytań związanych z oceną wiedzy na temat przedsiębiorczości i 5 pytań związanych z oceną wiedzy na temat walidacji kompetencji „Poczucie inicjatywy i przedsiębiorczości”, w sumie 25 pytań zamkniętych. To narzędzie oceny kompetencji „Poczucie inicjatywy i przedsiębiorczości”, w sumie 25 pytań zamkniętych. To narzędzie oceny jest zaprogramowane i jest dostępne on-line bezpłatnie. Istnieją dwie możliwości odpowiedzi: „Tak” lub „Nie”. Po zakończeniu każdego pytania udzielane jest wyjaśnienie. Po zakończeniu testu system wyświetli łączny wynik (procent).

Link do narzędzia do samooceny kompetencji osób pracujących z młodzieżą

Internetowe narzędzie do samooceny kompetencji przedsiębiorczych młodych ludzi o mniejszych szansach, w tym młodzieży NEETs, opiera się na materiałach do samokształcenia. Kwestionariusz składa się z 24 pytań wielokrotnego wyboru z wyczerpującymi odpowiedziami. Należy to zrobić dwukrotnie: na początku i na końcu szkolenia.

Link do narzędzia do samooceny służącego do oceny kompetencji przedsiębiorczych młodych ludzi

o mniejszych szansach, w tym młodzieży NEETs

Korzystając z narzędzia oceny online i innych metod, osoba pracująca z młodzieżą ułatwia młodym ludziom ocenę siebie i motywuje do rozwijania pomysłu na biznes oraz do rozpoczęcia pracy nad indywidualnym planem działania, aby stać się przedsiębiorcą.

Zostaną dodane dodatkowe informacje dotyczące:

• zestawu umiejętności i wiedzy zawartych w teście dla młodzieży uczącej się „Poczucie inicjatywy i przedsiębiorczości”;
• przewodnika dla uczniów „Dlaczego walidacja jest dla mnie ważna”

Źródło zdjęcia: Pixabay

• Briefing note – Qualifications frameworks in Europe 2017 developments.
• Assessment-in-Education. Characteristics of an Effective Portfolio. Retrieved from: https://assessment-in-education.wikispaces.com/**Characteristics+of+an+Effective+Portfolio
• Principles of assessment. Retrieved from: https://www.sheffield.ac.uk/polopoly_fs/1.209653!/file/Principles_of_Assessment.pdf